رویا

این روزها امیدوارترین مردم هم ناامیدترینند. این جمله را مینویسم که یک روز یادم بیاید در چه روزهای عجیبی زندگی میکردیم. ترس، اندوه، خستگی، خشم و استیصال همه کلیدواژهها را کمرنگ کرده است. ما در تیرماه ۱۴۰۰ مردمانی بسیار غمگینیم. در انتظار بهبود شرایط اقتصادی، در انتظار واکسن، در انتظار کمی احترام و البته در شبهایی با خاموشیهای مکرر برق. ما این روزها غمگین هستیم. کاش روزهای دور و سالها بعد وقتی این نوشته را میخوانم همه چیز آرام باشد. نوشتم   نوشتی   نوشت...