نوشتن

نوشتن معجزه میکرد. همیشه اینطور بود... از وقتی کم نوشتیم، وضع دنیا خراب شده. از وقتی یاد گرفتیم حرفهامون رو قورت بدیم. بغضهامون رو مخفی کنیم... از وقتی یاد گرفتیم بزرگ بشیم و دردهامون رو جار نزنیم. دنیا از همون روزهایی خراب شد که پشت افکت عکسها مخفی شدیم. پناه گرفتیم پشت کپشنهای مختصر و مفید. از همون وقتها همه چیز خاکستری شد. هر کسی مشغول خودش و جزیره تنهاییاش شد. یکی جزیرهاش رو آباد کرد و یکی سپرد دست فراموشی. نوشتم   نوشتی   نوشت...